• Książka „Chłopiec w pasiastej piżamie”
• „Chłopiec w pasiastej piżamie”: 12 poruszających cytatów, które doprowadzą Cię do łez

Książka „Chłopiec w pasiastej piżamie”

„Chłopiec w pasiastej piżamie” to powieść autorstwa John’a Boyne’a, która zachwyciła miliony czytelników na całym świecie. Wstrząsająca historia niezwykłej przyjaźni, która połączyła dwóch chłopców pochodzących z zupełnie różnych światów, oddzielonych przez obozowe druty.

To opowieść o przyjaźni, między Szmulem, żydowskim więźniem obozu koncentracyjnego i Bruno- synem komendanta obozu. Choć obaj urodzili się w tym samym dniu, miesiącu i roku, to los traktował ich zupełnie inaczej. Podziały narodowe, rasowe czy religijne nie miały dla chłopców najmniejszego znaczenia, dla nich liczyła się jedynie przyjaźń oraz prawo do beztroskiego i szczęśliwego dzieciństwa.

To jedna z najbardziej wzruszających historii, jakie kiedykolwiek zostały napisane. Na jej podstawie w 2008 roku powstała filmowa ekranizacja „Chłopca w pasiastej piżamie”, w reżyserii Marka Hermana.

„Chłopiec w pasiastej piżamie”: 12 poruszających cytatów, które doprowadzą Cię do łez

Na czym właściwie polega różnica – zastanawiał się [Bruno]. I kto decyduje, którzy ludzie mają nosić pasiaste piżamy, a którzy mundury?

Miarą dzieciństwa są dźwięki, zapachy i widoki, dopóki nie nadejdzie mroczna epoka rozsądku.

Dom to nie budynek, ulica czy miasto. Byle cegły i zaprawa to tylko pozór domu, bo przecież naprawdę dom jest tam, gdzie mieszka rodzina, chyba się ze mną zgodzisz?

Nikt nie staje się astronomem od samego patrzenia nocą w niebo.

W nieprzeniknionym mroku i zgiełku Bruno nadal ściskał dłoń Szmula i pomyślał, że choćby nie wiem co , nie puści jej przenigdy.

6.

Rzecz jasna, zdarzyło się to wszystko dawno temu i nie powtórzy się już nigdy. Na pewno nie w naszych czasach.

Wpatrzony w chłopca, zastanawiał się, czy by go nie zapytać, dlaczego jest taki smutny, ale się powstrzymał, uznawszy, że to chyba niezbyt grzeczne. Smutni ludzie nie zawsze są zadowoleni, kiedy się ich o to pyta, choć niektórzy mówią o tym z własnej woli i zdarza się nieraz, że potem tak o swym nieszczęściu opowiadają miesiącami, w kółko, lecz Bruno doszedł do wniosku, że w tej sytuacji lepiej będzie zachować cierpliwość i o nic nie dopytywać.

– Jak ja robię błąd, to mnie karzą. – Obstawał przy swoim Bruno, zły, że reguły, które zawsze stosuje się wobec dzieci, najwyraźniej nigdy nie dotyczą dorosłych (choć to właśnie oni je ustalają).

– Polska – powiedział Bruno w zadumie, ważąc słowo. – To nie to, co Niemcy, prawda?

  Szmul ściągnął brwi.

– Dlaczego?

– Bo przecież Niemcy to państwo najwspanialsze – odrzekł Bruno, bo mu się przypomniało zdanie, które ojciec w dyskusjach z dziadkiem powtarzał w nieskończoność. – Jesteśmy lepsi.

– Znalazłeś coś? – spytał chłopiec.

– Niewiele.

– Nic?

– Znalazłem ciebie – po chwili odpowiedział Bruno.

11.

[…] ujął i mocno ścisnął rączkę Szmula.
– Ty jesteś moim najlepszym przyjacielem – wyznał. – Najlepszym w całym życiu.
Szmul, zdaje się, otwarł usta, by coś odpowiedzieć, lecz Bruno go nie usłyszał, bo akurat wtedy stłoczeni ludzie wydali głośne westchnienie, a za zamkniętymi nagle drzwiami coś jakby brzdękło. Próbując pojąć, co też to ma znaczyć, Bruno uniósł brwi i zaraz stwierdził, że pewnie zamknięto drzwi przed deszczem, aby się ktoś przypadkiem nie przeziębił. W nieprzeniknionym mroku i zgiełku Bruno nadal ściskał dłoń Szmula i pomyślał, że choćby nie wiem co, nie puści jej przenigdy.

12.

W oddali ujrzał kropkę, z której się zrobił punkt, z którego się zrobiła plama, z której się zrobiła sylwetka, z której się z kolei zrobił chłopiec w pasiastej piżamie.

ZOBACZ TAKŻE: Autor książki „Zjedz tę żabę!” podpowiada, jak wzmocnić pewność siebie u dziecka!