Nie niszcz, co piękne, co żywy śpiew wyda, nie dubluj głosem ptaków figlarza; będzie ci lepiej z twą pieśnią, przeminiesz, ale twój śpiew jak ptak (osiągnie) przestworza.
Prawda jest jak słońce. Możesz ją ukryć na chwilę, ale nie zniknie. W końcu i tak jej światło przemyci się przez chmury, mgłę i kłamstwa.
I tak z nami było, jak z tym zbożem. To zielone, to takie szczęścia od ziarenka, a to złote... to cicha radość, gdy już dojrzało. Co nas czeka po złotych barwach?
Wśród tych pól co porasta młody bór, daleko poza stumilowym lasem, tam znajduje się kraina, w której nikt nie jest sam. Tam każdemu marzenia zawsze się spełniają. Tam można wszystko, a dzięki przyjaźni można jeszcze więcej.
Nie, nie, to nie moje serce, które znam Złote usta i białe różyczki, to nie ta, którą kocham Tylko zaś do grobu mnie wiodło, mójem dzieckiem trzeba było wrócić z powodu biedy swojej niewinności, teraz ona jest w moim sercu, i jest w nim miłość wieczna.
Bajka to nie tylko kraina marzeń i czarów, to również nauka, która przekazuje nam mądrości życiowe. Poznajemy w niej prawdy ukryte pod postacią fantastycznych postaci i niezwykłych zdarzeń.
Na zdrowie człowieka wpływa nie tylko to, co je i pije, ale przede wszystkim to, co myśli i co duchem przyswaja.
I mówił sobie w duchu, że choćby ludzie mieli miliony dróg, gdzie czeka na nich przygoda, to każdego czeka swoja własna bajka. I że trzeba ją przeżyć aż do końca, na dobre i na złe.
Miarą prawdziwego bohatera
nie jest siła mięśni, ale siła serca.
Bajki są jak malowane obrazy. Nie każdy musi je zrozumieć, ale każdy może je podziwiać. W każdej z nich jest kryje się lekcja, która uczy nas jak być dobrym człowiekiem.
