– Tęskniłem za tobą. – Jego ręce objęły mnie w pasie i przyciągnęły bliżej. – Nie widziałeś mnie dwadzieścia cztery godziny. – Uśmiechnęłam się. – Trzydzieści godzin. Dokładnie policzyłem. – Poczułam jego usta na szyi. Przymknęłam oczy i zaczęłam szybciej oddychać. – Amelio, podnieca mnie sam twój oddech. Lubię go słuchać, wtedy wiem, że żyję. – Kocham cię – powiedziałam. Odsunęłam się i spojrzałam mu w oczy. Był cudowny. Mój. Tylko mój. – Wiem.