Czas jest bezwzględnym rzeźbiarzem ludzi.

 Głupie ucho, co tylko mowy ludzkiej słucha,głupi język, co tylko słowa z siebie prószy.

 Czasami ludzie potkną się o prawdę. Ale prostują się i idą dalej,jakby nic się nie stało.

 Trzeba nauczyć się akceptować to, czego nie można zmienić, nawet jeśli się tego nie lubi.

 Gdyby ludzie myśleli o tym, co mówią, to nie mówiliby tego, co myślą.

 Wiersz jest jak twarz ludzka –
jest jednocześnie przedmiotem,
dającym się zmierzyć, opisać, skatalogować, i apelem.
Apelu można wysłuchać,
albo można go zignorować,
lecz trudno ograniczyć się do mierzenia go metrem. Trudno mierzyć wysokość płomienia przy pomocy szkolnej linijki.

 Taki jest świat: każdemu się wydaje, że jest lepszy od sąsiada.

 Ile ludzi, tyle zdań.

 Nigdy nie wiesz, kiedy Twoje kłamstwa przyjdą i zniszczą Ci życie.

 Z człowiekiem jest jak z polem: czasami biegnie przez nie żyła złota, ale właściciel nic o tym nie wie.

 Jak rozkoszne jest towarzystwo wspaniałomyślnych ludzi, którzy nie zwracają uwagi na drobnostki, a mają otwarte oczy na to, co w otaczającym ich świecie jest dobre i wartościowe.