Ludzie sami są jak tunele: jak kręte, ciemne przestrzenie i ...
Ludzie sami są jak tunele: jak kręte, ciemne przestrzenie i głębokie jaskinie. Nie da się poznać wszystkich zakamarków ich duszy.
Nie można ich sobie nawet wyobrazić.
Życie się kończy zanim zdąży nabrać sensu.
Problemów nie da się rozwiązać na tym samym poziomie świadomości, który je wykreował
Życie jest tam, gdzie płynie krew.
Zniknął czar nieznanego a nie zastąpił go jeszcze czar bliskości.
Złamane przyrzeczenia są jak rozbite lustra. Ranią tych, którzy się ich kurczowo trzymają
i wpatrują w popękane odbicia samych siebie.
Czasami milczenie jest bardziej wymowne niż wszystkie słowa świata. Czasami moja milczenie mówi: "nie wiem, jak z Tobą rozmawiać". Nie wiem, co sobie myślisz. Mów do mnie. Powtórz mi wszystko, co kiedykolwiek powiedziałeś. Wszystkie słowa. Zacznij od pierwszego. Zastanawiam się co mówi jego milczenie.
Normalność jest czasami nudna.
Szpitale to piekło w bieli.
Autorzy. Nawet ci normalni to świry.
To dorośli tworzą obłąkane dzieci.