Ludzie sami są jak tunele: jak kręte, ciemne przestrzenie i ...
Ludzie sami są jak tunele: jak kręte, ciemne przestrzenie i głębokie jaskinie. Nie da się poznać wszystkich zakamarków ich duszy.
Nie można ich sobie nawet wyobrazić.
Można kochać kogoś bez wzajemności, dopóki jest wart uczucia. Dopóki zasługuje na miłość.
Dla pewnego rodzaju ludzi miłość
zaczyna się od czegoś zupełnie drobnego, od głupstwa. Albo nie zaczyna się wcale.
W wieku sześciu lat myśli się, że dorośli wiedzą wszystko.
Kto czyta, nie kłamie – przynajmniej w tym samym czasie (…).
Jedyne, czego inni mogą się o tobie dowiedzieć, to jest to, co pozwolisz im zobaczyć.
Dopóki nie zaczniemy drogi, nie dowiemy się nigdy, jak niesamowita może ona być. Nie oczekujmy, że będzie łatwo. Droga do realizacji marzeń jest zawsze trudna i pełna wyzwań. Ale to właśnie podczas tej podróży poznajemy siebie i odkrywamy naszą prawdziwą moc.
Łatwo wciągnąć się w grę „co by było, gdyby”, ale jest to krótka i śliska droga do rozpaczy.
Kogo widzimy, kiedy widzimy samych siebie?
Pamiętaj, że jeżeli pragniesz osiągnąć coś, czego nigdy nie miałeś, musisz zacząć robić coś, czego nigdy nie robiłeś. Bez marzeń życie przypominałoby szarą, monotonną rzeczywistość.
W towarzystwie przyjaciela nie
istnieje coś takiego jak niezręczna cisza.