Nie do wiary, jak zmienia się człowiek kiedy się uśmiecha.

 Nie mogłam jeść, i to nie z obawy
przed utyciem, ale dlatego że dusił mnie
ten chory, smutny świat. Wypełniał mnie
i nie pozostawiał miejsca na jedzenie.

 Podróże są jak ożywcza kąpiel dla umysłu.

 Czasami piorun trafia w ciebie, ale to ten, kto stoi obok, ląduje w szpitalu. Albo w kostnicy.

 Nie potrzeba miłości by być od kogoś uzależnionym.

 Strach stanowi świetną motywację.

 Ja i powodzenie znamy się tylko z widzenia.

 Zastanawiam się, co powinienem
zrobić. Chociaż to niezbyt skomplikowane.
Rzecz sprowadza się do dwóch możliwości.
Zacząć żyć lub zacząć umierać

 Największa zasługa człowieka polega na tym, jak daleko potrafi się podnieść po upadku.

 Kochałem go, bo był jedyną znaną mi osobą na tyle głupią, by uważać mnie za geniusza.

 Ale czy wszystko, co spotykamy w życiu, musimy natychmiast oglądać pod mikroskopem?