Człowiek, który poddaje się losowi, staje się ludzkim wrakiem.
Człowiek, który poddaje się losowi, staje się ludzkim wrakiem.
No jasne, to właśnie robią ludzie w tym chaotycznym świecie, świecie wolności i wyboru: odchodzą, kiedy chcą. Znikają, wracają, potem znowu znikają, a Ty zostajesz z tym sam i musisz się jakoś pozbierać.
Ludzkość nie wymaga byśmy
byli szczęśliwi. Najpierw przetrwanie, potem, jeśli się uda, szczęście.
Nie składam obietnic,
których nie zdołam dotrzymać.
Człowiek, który kocha, czuje się lepszy. Do czasu, aż odkryje, że jego miłość nie jest odwzajemniona.
Żywię przekonanie, że aby osiągnąć
sukces w jakiejś dziedzinie, trzeba
stać się w niej mistrzem, poznać ją na
wylot, każdy najmniejszy szczegół.
Nie da się ratować
kogoś, kto sam tego nie chce.
Gdy ogarnia mnie depresja, biorę się do roboty.
Człowiek rzucony w przepaść spada albo lata.
Ten, kto powstał z powietrza, nie powinien oskarżać wiatru.
Z czego żyję? Z przyzwyczajenia, proszę pana.