Nasze prawdziwe osobowości są głęboko ukryte w tych fałszywych.

 Nie ma na świecie rzeczy, której by człowiek potrzebował bardziej niż życia. Dlatego ludzie tak często je marnują. Bo to, co mają zawsze pod ręką, najchętniej zaniedbują.

 Wpadamy z krzykiem w życie i nie mamy wyboru, musimy je przeżyć do cholernego końca.

 Biorąc pod uwagę ilość przypadków w naszym życiu, jak to możliwe, że nazywamy je wyjątkami?

 Są takie miejsca, do których nie należy zapuszczać się myślami,
ale one i tak tam podążają.

 Czasami słońce zachodzi wcześniej. Nie ma dnia, który trwałby wiecznie.

 Umysł człowieka jest jego ostatnią twierdzą.

 Dobre ciasto rozprasza wszystkie smutki. A w każdym razie dobrze znieczula.

 Kto zapłaci nam za czas, który spędzamy tu ze sobą (bez siebie)?

 Jedną rzeczą, jakiej uczy rozpacz, jest konieczność działania.

 To nie jest odwaga, która każe nam walczyć z desperacją, kiedy nie mamy już nadziei. Prawdziwa odwaga to umiejętność przeciwstawienia się złu, kiedy jeszcze mamy wybór.