Za krótką chwilę pełnego szczęścia płaci się przewlekłym bólem.

 Drzewa umierają inaczej niż ludzie.
Drzewa wyglądają tak, jak gdyby cieszyły
się własną śmiercią. Wprawdzie potem będzie wiosna i one odkwitną znowu,
ale ty wiesz, że nigdy nie można mieć
pewności. No i skąd o tym mogą
wiedzieć drzewa? Dla nich na pewno
każda jesień jest ostatnia.

 Nim prawda buty wzuje, kłamstwo pół świata przebieży.

 Czy nerwy, zakończenia nerwowe w opuszkach palców, mają własną pamięć?

 Głupia rzecz, miłość... Poznajesz, kochasz, cierpisz...

 Nikt - szepnęła pani Neville - tak naprawdę nie dorasta.

 Żyłam bez celu, a więc tak, jakby mnie nie było.

 Chciałam wiedzieć wszystko, chociaż
w niewiedzy zawsze była jakaś nadzieja.

 Bo czymże tak naprawdę jesteśmy,
jeśli nie sumą tego, co się nam przydarzyło?

 Zniosę każdy cios przeznaczenia.
Bezsilność, łzy, strach i ból.
Tylko bądź obok, przyjacielu.
Po prostu przy mnie stój.

 To nic, że w środku wszystko poszarpane i skręca się, i wyje, ale na zewnątrz żadnych łez, żadnych emocji, zabawa, zabawa...