Człowiek przywiązuje się do miejsca, a wtedy ono staje się ...
Człowiek przywiązuje się do miejsca, a wtedy ono staje się dla niego wyjątkowe. Chyba nawet rzeczywiście zyskuje coś w rodzaju piękna.
Dopóki trwa życie, dopóty jest nadzieja.
Miało być dobrze, jest jak zwykle.
Nawet kamień pęka po długotrwałym deszczu.
Pragnienia serc nie spełniają się tak łatwo.
Można mieć wszystko, a tak na prawdę nie mieć nic.
Szczęście, którego wyczekujemy,
potrafi zburzyć to, które właśnie przeżywamy.
Ale na tym zasranym świecie
wszystko, co dobre, jest albo na receptę, albo wyprzedane, albo
osiąga taką cenę, że trzeba zapłacić duszą, żeby poczuć smak.
Ludzie się rodzą, by w końcu umrzeć, a międzytemczasem, w ciasno zatłoczonym przedziałku czasu, zmagają się ze sobą, bo każdy z nich chce zdążać swoim tempem.
Dzieci bardzo często wykazują większą przenikliwość niż tępi dorośli.
Nie jesteśmy istotami, które żyją i będą musiały pewnego dnia umrzeć, lecz istotami, które umierają i mają jeszcze pewien czas do życia.