Jak wydobyć się z tego labiryntu cierpienia?

 Radości tego świata nie są warte zadawanych przez niego cierpień.

 Śmierć nas otacza, ale my żyjemy.

 Ludzie często domagają
się prawdy, ale rzadko lubią jej smak.

 Nie we wszystko, co widzą
twoje oczy, powinieneś wierzyć.

 Chcę żyć według życiorysu, który chciałabym dla siebie napisać.

 W wieku sześciu lat myśli się, że dorośli wiedzą wszystko.

 Szczęście. Proste jak szklanka,
jak czekolada albo kręte jak ścieżki serca. Gorzkie. Słodkie. Żywe.

 Ścieżki wiedzy prowadzą przez cierpienie.

 Jedynymi ograniczeniami w twoim życiu są te, które sam sobie narzucasz.

 Uciekam, więc jestem. A raczej: uciekam, więc przy odrobinie szczęścia nadal będę.