Jestem przygotowana na niewyobrażalny
koszmar, jednak rzeczywistość jest jeszcze gorsza.
Miast mówić lub milczeć, winno się działać.
Książka raz przeczytana staje się jedynie trofeum. Niczemu więcej nie służy.
Dzisiejsza niedziela upłynęła mi okropnie pusto i głupio, czyli po prostu bez Ciebie. Muszę się na nowo do wszystkiego przyzwyczajać.
Wygląda na to, że pod
kierunkiem Plutarcha i Fulvii
zdołałam osiągnąć dno i zapukać od spodu.
Głupstwami ten świat stoi, a bez nich, być może, w ogóle nic by się nie działo.
Ludzie liczą się bardziej niż mecze.
Myślę tylko, że ostatecznie lepiej być sangwinikiem, człowiekiem działania - a jeśli już się bawić, to tak, żeby lustra trzaskały.
Nic tak nie plami kobiety jak atrament.
Są tanga, żeby cierpieć, i takie, żeby zabić...
