Dom, w którym nie rozbrzmiewa śmiech dzieci, jest martwy.

 Ludzkość! Jakaż ona szlachetna! Jakże chętna do poświęcenia... kogoś innego!

  Poezja to choroba świata, gorączka rzeczywistości.

 Życie pozbawione miłości jest nic niewarte.

 Powoli zbliżało się rozstanie, które przeczuwałam każdą komórką mojego ciała. I właściwie chciałam umrzeć, żeby o tym nie myśleć.

 Cudze kłopoty są zawsze cudze, a moje są moje. Taka minimalna różnica.

 Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na przyszłość.

 Nie przypominam sobie, bym kogokolwiek z was zapraszał.
Nie bez powodu stworzyłem sobie dom bez drzwi.

 Słodkie życie – jak w Madrycie.

 Czasem, gdy człowiek chce prawdy, musi jej zażądać.

 Wierzę, że tam w górze jest coś, co czuwa nad nami. Niestety, jest to rząd.