Bycie strasznie normalnym oznacza jednocześnie, że jest się stukniętym.

 Myślę, że być szczęśliwym znaczy być przygnębionym, czuć satysfakcję, płonąć.

 Nie chcę już więcej kochać,
cierpieć, czekać ani wierzyć w
rzeczy, których nie potwierdza życie.

 Kto żyje nadzieją, tańczy bez muzyki.

 Przedtem muszę cię koniecznie pocałować.

 Cierpimy, póki nas ktoś w końcu nie zrozumie.

 Łzy popłynęły, zanim zdołał je powstrzymać, gorące, lecz natychmiast zamarzające na twarzy, ale cóż za sens ocierać je, albo udawać, że nie płyną?

 Życie jest jedno i krótkie, a płaci się za nie wiecznością...

 Myślę, że najlepiej jest kochać dzielnie i akceptować – tyle ile można znieść.

 Zło jest równie kruche co głupie.

 Nie warto płakać nad rozlanym mlekiem.