Nic tak nie zwalnia ruchu na drodze jak gliniarz.

 Ludzie mówią wciąż na minutę tysiąc słów, a kiedy się odwrócisz, to w plecy wbiją nóż.

 Moja jest ta cisza i sobą ją wypełnię... obszerną jej przestrzeń do reszty zużyje... by w końcu w całości znalazła się we mnie.

 Gdy ktoś na ciebie czeka, masz nadzieję.

 Troska jest jak kosztowny
skarb, który pokazuje się
tylko dobrym przyjaciołom.

 Nie traktuj życia zbyt poważnie.
I tak nie wyjdziesz z niego żywy.

 Jeśli tak właśnie wygląda życie, po co w ogóle wstawać z łóżka?

 Zawsze bardziej mi po drodze z tymi, co walczą o wolność.

 Wciąż oszczędzając i oszczędzając na wszystkim, także i pragnienia tracimy.

 Ludzie kochają zwycięzcę. Podziwiają go. Zachwycają się nim, więcej, wielbią. Opisują go, używając słów takich jak bohater, odwaga i wytrwałość. Garną do niego, chcą go dotykać. Pragną być tacy, jak on. Ale dlaczego? Jakie cechy zwycięzcy chcemy naśladować? Jego zaślepioną pogoń za czczą chwałą? Jego rozdętą samolubną obsesję, by zawiesić na szyi kawałek metalu? Gotowość poświęcenia wszystkiego,
w tym ludzi, żeby w imię zdobycia tandetnej statuetki być lepszym od innych na sztucznej nawierzchni? Dlaczego oklaskujemy ten egoizm,
tę miłość własną

 Największej mądrości życiowej nie uczą nas zakurzone tomy dzieł filozoficznych, ale ludzkie czyny, każdy oddech i gest współczucia.