Świat się zmienia, słońce zachodzi, a wódka się kończy.

 W niedzielę wieczorem, siedząc przy świątecznej zakąsce, zastanawialiśmy
się nad dziwną naturą ludzi, którym
nie podobała się taka piękna tradycja, obchodzona uroczyście każdego roku. Lokatorka z parteru "nowa",
której strzelałem po oknem,
mówiła do jednej sąsiadki:
- Tak moja pani, byłam w kościele na rezurekcji i modliłam się do Pana Boga, żeby tych s..synów szlag nareszcie trafił za to, że strzelali mi pod oknem
i całą noc nie dali spać.

 Obudzisz się, ty, moja królewno...

 Teraz była nikim, a będąc nikim, była tym, kim zawsze chciała być.

 Zastanawiam się, czy istnieje świat okrutniejszy niż ten, w którym każe się nam zabijać ludzi, których kochamy.

 Wesoło w maju ze słowikiem w gaju.

 
Człowiek jest czymś, co pokonanym być powinno.

 Wystarczyło mi twoje „cześć”.

 To miłość nawraca serca i daruje pokój ludzkości, która wydaje się czasem zagubiona i zdominowana przez siłę zła, egoizmu i strachu.

 Miłość! Królowa wszystkich słabości.

 Nie mogę zepchnąć ciemności z mojej drogi.