To było szaleństwo, miękkie i łagodne, ale zupełne.

 Było ich tylko czterech, więc Will miał znaczną przewagę.

 Nawet najdzielniejszym zdarza się upadek.

 Słodko, słodko otrząsnąć pył z obuwia i odchodzić nie pozostawiając nic za sobą, nie, nie odchodzić, ale iść... [...] Odchodzić idąc, iść odchodząc i nie czuć nawet wspomnienia.

 Trudno. Umrę trzeźwa.

 Podobno śmiertelne zagrożenie zmienia ludzi.

 Pewnych pytań lepiej nie zadawać, bo można uzyskać na nie odpowiedzi.

 Miłość jest dziwna. Ma w sobie coś z narkotycznego uzależnienia.

 Na chwilę czas przestał istnieć. Była tylko przestrzeń między jednym uwolnionym oddechem a kolejnym.

 Pozwól mi marzyć. To silne marzenia. Może nas ocalą.

 Ludzie marzą i mylą marzenia z tym, co uważają za rzeczywistość.