Gdy zamknie się książkę, trzeba znów powrócić do rzeczywistości.

 Trzeba się śmiać, bo w przeciwnym wypadku człowiek oszaleje.

 Piękność w kobiecie uczciwej jest jak ogień daleki albo ostry miecz; ani ogień nie pali, ani miecz nie rani tego, kto się nie zbliży.

 Człowiek może zagrzebać własne ego tylko do pewnej głębokości. Poniżej tego poziomu cała gra w altruizm stawała się żałosna.

 Bicie serca przypominało mu, że czas upływa.
Czy serce bije prędzej, czy wolniej niż zegar?
Ile bólu potrzeba na to, aby serce pękło i przestało bić?

 Dlaczego lęk przed śmiercią wzmaga się wraz z wiekiem? Czy nie powinno być odwrotnie?

 Mogą się uratować, ale śmierć i tak ich dosięgnie.

 Z kłamstwem jest tak: jeśli ktoś ci nie uwierzy, gardzisz sobą; jeśli ci uwierzy, gardzisz nim.

 Człowiek niezmiernie lubi czuć się pokrzywdzony.

 Łańcuch jest tak mocny,
jak jego najsłabsze ogniwo,
a życie to w końcu łańcuch.

 Poszukiwali krętej drogi, która omijałaby prostą prawdę. Prawdę o tym, że przyszłość jest nieznana, że nie istnieje przeznaczenie ani żadna żylasta dłoń, wyciągająca się ku naszemu życiu; że jest tylko to, co się zdarzyło, oraz my, przyglądający się temu.