Albo rybki, albo akwarium.

 Taka jest właśnie przeszłość: unosi się, potem osiada i gromadzi warstwami.
Jeśli się straci czujność, pogrzebie cię.

 Najpierw ruszę. Reszta już sama się ułoży.

 Miecz przeznaczenia ma dwa ostrza. Jednym jesteś ty. Drugim zaś śmierć.

 Myślę, że świat się w zasadzie kończy, bo miasta, przez które przechodzimy, są tak samo wyniszczone, jak my.

 Co mnie nie zabije... Lepiej niech zacznie uciekać.

 Marzenia potrafią być niebezpieczną rzeczą.

 Zaraz umrę, a ja nadal nie wiem nic o śmierci.

 Nie zawsze będzie tak źle jak teraz.

 Opłakuję coś, czego nigdy nie miałam. Co za absurd. Rozpacz z powodu przeklętych nadziei, przeklętych marzeń i oczekiwań.

 Czas upływa, a my upływamy wraz z nim.