Powieść kończy się wtedy, kiedy pisarz nie wie, co będzie dalej.
Nadzieja zawiera w sobie światło mocniejsze od ciemności, jakie panują w naszych sercach.
Wiedziałam, że z każdym krokiem oddalam się od niego bezpowrotnie.
Wielka poezja, będąc wielką i będąc poezją, nie może nie zachwycać nas, a więc zachwyca.
Kogo mgła nie nachodzi, kogo nie osacza, kto się z mgłą nie boksuje, ten nie wie, co to jest: koniec stanu oblężenia.
Zbrodnia i kara, krzywda i zemsta, wcześniej czy później, ale zawsze idą w parze.
Te bzdury, które mówimy, są niczym piana na wodzie; czyny to krople złota.
(...) punkty widzenia lekarza i pacjenta nie mają ze sobą nic wspólnego.
Czasami robimy krzywdę dzieciom z nadmiaru miłości.
Prawda jest kobietą, albowiem prawda to piękno, a nie przystojność, myślał sobie Ridcully, gdy senat zajmował miejsca, pomrukując przy tym niechętnie. To dobrze tłumaczy powiedzenie, że kłamstwo może cały świat oblecieć, zanim prawda włoży buty. Musi przecież zdecydować, którą parę włożyć – pomysł, że kobieta z taką pozycją miałaby tylko jedną, wykracza poza granice racjonalnej wiary. Właściwie, jako bogini, ma na pewno wiele par i tyleż wyborów: wygodne buty dla prostych, domowych prawd, podkute i ciężkie dla prawd nieprzyjemnych, proste chodaki dla prawd uniwersalnych i może też jakieś klapki dla prawd oczywistych.
