Miałam w zwyczaju zapadać się pod ziemię jak świstak po każdym nieudanym związku. Nie potrafiłam tak po prostu otrzepać się i pójść dalej. Spróbować znowu. Mogła mi pomóc jedynie pokrewna, silna dusza, która pochyliłaby się nade mną, złapała za ramię i wyciągnęła z bagna apatii.
Nie zapomniał, nie, po prostu nie miał już czasu pamiętać.
Poczuła się kochana, i to sprawiło, że straciła głowę.
Szczęście domaga się krótkich zdań.
Kocham Cię za to, że jesteś odpowiedzią na każde pytanie, które może zadać moje serce.
Milusio. Jestem swojska. Jak para starych skarpetek.
Tylko niekiedy szczęście bywa darem, najczęściej trzeba o nie walczyć.
Ona nawet tego nie rozumie, ale naprawdę mogłabym się jej przydać.
Niektóre zachody słońca są tak różowe, że trudno
o większe bezguście.
Nikt nie umiał powiedzieć, na czym polegało to niedobre życie. Prawdopodobnie oznaczało, najogólniej rzecz biorąc, że jest się dzikim i wolnym.
- Pokaż oczy! - powiedział, dotykając jej podbródka. - Najwyższy czas, żeby ktoś cię wreszcie zaczął kochać
