Kiedy był z nią, zawsze szeptał.

 Miłość to jedyny kamień, który zawsze potyka się o tego samego człowieka.

 A mężczyźni to dranie. Każdy tylko patrzy, żeby uwieść i wykorzystać.

 Nie sądzę, żeby ktokolwiek z nas był normalny, wiesz? Wszyscy mamy jakieś mroczne sekrety.

 Czasami ludzie są zajęci i nie doceniają piękna zwykłego dnia.

 Pozwolę ci odejść. Jeśli zostaniesz.

 Oto piękno światła. [...] Oświetla przedmioty, ale również oślepia i odwraca uwagę.

 Czas nie potrzebuje żadnego zakamarka, żadnej szczeliny, by posiąść i zniszczyć duszę oraz ciało. Drogocenny czas, który pociągnął już za sobą tyle istnień. Ludzie rzadko się nad nim zastanawiają. Mają o nim bardzo mgliste wyobrażenie, relatywne i subiektywne zarazem. A przecież czas jest jak najbardziej rzeczywisty, ku niezadowoleniu badaczy atomu i przestrzeni, którzy mnożyli się w trakcie kończącego się właśnie dwudziestego wieku. Jest namacalny bardziej niż jakakolwiek istota; widziałem już, jakie przywdziewa stroje i przybiera oblicza. Widziałem też jak zabija.

 Miała racje. Dlaczego ona zawsze miała rację na swój własny, przedziwny sposób?

 Mąż nie wąż, ale krew pije.

 Są takie zdania, po których kropka brzmi doprawdy niezwykle wyraźnie.