Zawsze mamy dość siły, żeby znieść cudze nieszczęścia.

 Żaden mężczyzna ci nie wybaczy, że cię pokochał. Bo dla niego to jest słabość.

 Tylko wtedy, gdy oddajesz siebie, dajesz prawdziwie.

 Chcemy pamiętać, ale też pragniemy być zapamiętani. Dlatego malujemy.

 Ile setek lub tysięcy wzajemnych muśnięć palcami potrzeba, żeby się kochać? Dlaczego w ogóle ludzie się kochają?

 Być może taka jest ludzka natura. Charakteryzuje ją brak poczucia bezpieczeństwa.

 (...)strachem można zmusić człowieka do wszystkiego poza samodzielnym myśleniem.

 Każdy jest obcy, zanim stanie się bliski.

 Kiedy boisz się, przynajmniej wiesz, że żyjesz.

 Kłamstwo obiegnie cały świat, zanim prawda zdąży włożyć buty.

 Wieczność to zbyt dużo czasu, żeby spędzić go samotnie.