Jękły głuche kamienie. Ideał sięgnął bruku.

 Wiemy, czym jesteśmy, ale nie wiemy, czym się możemy stać.

 Ślepy afekt i pamięć z człowieka wywlecze.

 Wolę umrzeć jutro niż żyć sto lat nie znając Ciebie.

 Jam jest posąg człowieka na posągu świata.

 Sami wybieramy. Idziemy na dno albo nie.

 Nienawiść, zawiść, chciwość i zemsta – wszystko to zamiatano pod dywan, bo „co ludzie powiedzą".

 Życie praktyczne zawsze wydawało mi się najmniej wygodnym rodzajem samobójstwa.

 Zaprzeczanie, niedomówienia, tajemnice i przeinaczenia.

 Żyje się tylko raz, ale jeśli zrobisz to właściwie, to jeden raz wystarczy...

 Życie jest zbyt krótkie, by tracić przyjaciół.