Co zatem powinienem zrobić z moimi ustami? Z moją nocą? ...

 Każdy ma prawo do szczęścia, tylko nie potrafi tego szczęścia wokół siebie tworzyć.

 Dopiero przegrywając, człowiek dowiaduje się, z jakiego kruszcu został ukształtowany.

 To nie takie jednak proste spojrzeć, gdy się spojrzeniem dotyka bólu.

 Musisz bardzo oddalić się od ludzi, zanim zaczniesz właściwie słuchać.

 Ja i powodzenie znamy się tylko z widzenia.

 Jesteśmy szaleńcami z tego szpitala przy szosie, psychoceramikami, stukniętymi garnkami ludzkości.

 (...) o zmierzchu można bezkarnie popełnić największe szaleństwo.

 Ciesz się życiem, dopóki trwa.

 Strach jest teraz jak koc: dusi mnie, nie pozwala oddychać.

 Robienie wielu rzeczy dobrze, nie zawsze wychodzi człowiekowi na korzyść.