Jeżeli mówisz o kobietach, myśl wówczas o swojej matce.
Kobieta przy swoim partnerze powinna czuć, że jest wyjątkowa, piękna, musi być nieustannie zapewniana o jego uczuciu. Czasami wystarczy ją przytulić, by poczuła się kochana, by wiedziała, że ma obok siebie prawdziwego faceta.
To bardzo niedobrze, jeżeli kobieta przeżyje najgorsze, co może się jej zdarzyć, bo potem nie boi się już niczego. A to bardzo źle, gdy kobieta niczego się nie boi.
Kobiety te są najlepsze, o których najmniej mówią.
Kobieta zna swoją wartość, nie boi się iść własną drogą, nie czeka na zgodę społeczeństwa. Jest pewna siebie, wie co chce i dąży do tego z determinacją, której próżno szukać u niektórych mężczyzn.
Kobieta ma siłę, że potrafi zniszczyć swoje uczucia, ale ma też tyle cierpliwości, że potrafi czekać na miłość tak długo, jak to bywa niezbędne. Kobieta jest pełna tajników. Kobieta to całe wcielenie nadziei.
Każdemu wolno płakać po swojej babie, jak mu się chce.
Kobieta, która publicznie się rozbiera, przypomina mi reżysera filmu kryminalnego, który na wstępie zdradza rozwiązanie.
Potrafię przyznać się do błędu, przeprosić i wiele wybaczyć. Niezwykle cierpliwy ze mnie człowiek i myślę, że moje granice tolerancji dla ludzkich zachowań sięgają bardzo daleko. Taki już ze mnie typ. Ugodowy. Czasami jednak zdarzy się - chociaż niezwykle rzadko - że ktoś uprze się na tyle, że te granice przekroczy. (...) Wtedy już nikogo nie przepraszam, jedynie samą siebie, że wcześniej byłam tak grzeczna, nazbyt wyrozumiała w stosunku do innych i zbyt mało honorowa w stosunku do siebie.
Kobiety są jak herbaty - nie wiesz, jak silne są, dopóki nie trafią do gorącej wody. Ale nawet wówczas, kontynuują swój proces parzenia, stając się coraz mocniejsze.
