Kobieta ma siłę, której mężczyzna się boi. To siła cierpliwości, siła miłości, siła, która potrafi znieść ból. Kobieta ma w sobie moc, której mężczyzna zazdrości.
Gust kobiety, łaska pańska, pogoda w jesieni - niestałe rzeczy.
Kiedy kobietę trzyma przy życiu czyjaś miłość, i nagle ta miłość zostaje jej odebrana, żeby nie umrzeć, musi zamienić to uczucie na inne, równie silne: nienawiść.
Kobieta szuka bezpieczeństwa w mężczyźnie, mężczyzna szuka ukojenia w kobiecie. Kobieta jest natura, mężczyzna jest kulturą. Natura dla kultury jest niezrozumiała, kultura dla natury jest bezużyteczna.
Kobieta jest niczym roseń stworzona przez przyrodę. Więcej od mężczyzny cierpi, ale także więcej znosi; jej życie jest ciągłym męczeństwem. To jest prawda. Jest to jednak prawda, która ją nie poniża, lecz podnosi. Kobieta jest wielka w swoim cierpieniu: jak ocean, który pochłania wszystko, nie przepełnia się nigdy.
Kobieta zna swoją moc, kiedy uśmiecha się, a cały świat uśmiecha się do niej. Nie jest słaba, tylko delikatna. Nie jest zła, tylko silna. Poznała ból, więc szanuje szczęście. Mnóstwo razy upadła, ale zawsze znów się podnosiła.
Kobieta rodzi się gwiazdom podległa i kwiatom.
Kobieta ma siłę, której mężczyźni często nie dostrzegają. Ta siła polega na umiejętności przeżywania, przetrwania, adaptacji, miłości i cierpienia, a przede wszystkim, na umiejętności wyboru. To kobiety decydują, którym mężczyznom poświęcą swój czas, miłość, a nawet swoje życie. To one decydują, kiedy zrobią miejsce w swoim sercu dla nowego człowieka, kiedy pozwolą mu wejść w ich życie, a kiedy już nie.
Ksiądz o spowiedzi, baba o pieniądzach.
Noc, choć z cudzą żoną uciekaj.
