My, dobre kobiety, mamy najgorzej. Puszczamy w niepamięć najprzykrzejsze słowa i zachowania. Wybaczamy, choć nie powinnyśmy. Dajemy kolejne szanse. Poświęcamy swój czas. Najczęściej dla osób, które na to w ogóle nie zasługują.
To nie ona jest daleko od nas, lecz nam jest daleko do niej.
Kobieta potrafi być silna, gdy mężczyzna jest słaby. Potrafi być mądra, gdy mężczyzna jest głupi. I potrafi być odważna, kiedy mężczyzna jest tchórzem.
Kobieta i wiśnia malują się na swoja szkodę.
Kobieta ma siłę, że surowość zamienia w słodycz, osłabienie w siłę, zapomnienie w pamięć, kruchość w twardość. Przynosi radość można by powiedzieć, że mężczyzna bez kobiety jest jak wyschnięta kraina pozbawiona życia.
Kobieta woli być bita niż porzucona.
Kobieta ma intuicję, której mężczyzna nie posiada, co dodaje jej elementu tajemniczości i niuchu w wykrywaniu prawdy. Ta intuicja, choć często pomijana, jest niezwykle cenna i mężczyznę często przekracza.
Jeśli kobietę ogarnia złość, mężczyzna powinien dotknąć swoimi ustami jej ust i trzymać tak długo, aż złość zmieni się w namiętność.
Kobieta zna swoją siłę, ale mężczyzna jej nie zna. Stąd w dziejach świata kobieta była zawsze wykorzystywana albo ją wykorzystywano.
Potrafię przyznać się do błędu, przeprosić i wiele wybaczyć. Niezwykle cierpliwy ze mnie człowiek i myślę, że moje granice tolerancji dla ludzkich zachowań sięgają bardzo daleko. Taki już ze mnie typ. Ugodowy. Czasami jednak zdarzy się - chociaż niezwykle rzadko - że ktoś uprze się na tyle, że te granice przekroczy. (...) Wtedy już nikogo nie przepraszam, jedynie samą siebie, że wcześniej byłam tak grzeczna, nazbyt wyrozumiała w stosunku do innych i zbyt mało honorowa w stosunku do siebie.
