Akcja! – słyszę. Unoszę łuk nad głową i ryczę z całą złością, na jaką mnie stać: – Ludu Panem, walczymy śmiało i nasycimy głód sprawiedliwości! Na planie zapadła grobowa cisza, która trwa i trwa. W końcu przerywa ją trzask interkomu oraz donośny, zgryźliwy śmiech Haymitcha. Udaje mu się w końcu zapanować nad sobą na tyle, by wykrztusić: – I tak oto, przyjaciele, umiera rewolucja.