Nakładając maskę i żyjąc w zgodzie z nią przez dłuższy okres czasu, sprawiamy że staje się częścią naszej rzeczywistości, naszą prawdziwą twarzą.
Dziś nakładam maskę szczęścia.
Żyjemy, słuchamy muzyki i niekiedy, bo nie zawsze, potrafimy dostatecznie się skupić, wystarczająco otworzyć, doświadczamy jej głęboko i boleśnie, doświadczamy jej piękna, w którym łączy się radość
i rozpacz, i także przeczucie, pojawiające się bardzo rzadko, ale mimo to realne, przeczucie czegoś,
co nas całkowicie przerasta, co należy do wyższego porządku, co nazwalibyśmy słowem boskie,
gdybyśmy się nie wstydzili takich słów.
Szczęśliwy człowiek to nie ten, co ma wszystko, czy ma bardzo dużo, ale ten, kto docenił to, co ma. Który dziękuje Bogu za każdy nowy dzień, za każde przebudzenie, za każdy uśmiech, za każdy oddech. Który cieszy się z małych rzeczy.
Szczęście jest jak rzeźba. Każdego dnia formujesz i kształtujesz, strugając niepotrzebne fragmenty, dodając nowe kawałki. Nie ma gotowego schematu. Każdy musi stworzyć własną figurę szczęścia.
Wszystko można znaleźć po ciemku. Szczęście też. Wystarczy tylko chcieć.
Przyjaźń zawsze jest pożyteczna, a miłość często szkodliwa.
Mądrości należy oczekiwać od tego, kto wydaje rozkazy, a nie od tego kto je wykonuje.
Komitet to stworzenie o trzech lub więcej nogach i bez mózgu.
Nie mamy prawa cieszyć się szczęściem, jeśli nie tworzymy go dokoła nas, podobnie jak nie możemy używać bogactw, których nie wypracowaliśmy.
Żywot jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz, co dostaniesz. Najważniejsze w życiu to wartości, które nosimy w sobie. Wartości, które uczą nas cieszyć się życiem oraz dziękować za każdą jego chwilę.
