Tempo nadaje smak życiu.

 ...jak się już było na Księżycu, to gdzie jeszcze można pójść?

 Po prostu czasem musimy być okrutni, żeby okazać dobroć - jak lekarz, który robi dziecku zastrzyk, choć wie, że będzie ono płakało, nie rozumiejąc, że to dla jego własnego dobra.

 Jestem Ewą z rajskiego ogrodu, a on to wąż. Nie potrafię mu się oprzeć.

 Ludzkie oczy z miast gwarnych i lepianek polnychPłyną ku rzęsom jasnej gwiazdy uroczyście;Wiatr, skrzydła rozpostarłszy, po stawach okolnychŚlizga się, z boku na bok chyląc powłóczyście.

 Dramat zaczyna się wtedy, kiedy nie ma się już gdzie iść.

 Starość jest smutna nie dlatego, że się skończyły przyjemności, lecz nadzieje.

 Żyję w świecie, który jeszcze karmi się systemami, ideami, doktrynami, ale symptomy niestrawności
są coraz wyraźniejsze, pacjent już dostał czkawki.

 Rozrywek nigdy za wiele, a spokojne życie odbiera mi inwencję i dobry humor.

 Bardziej pouczające są błędy wielkich inteligentów niż przeciętnych geniuszy.

 Przebaczenie ma sens tylko wtedy, gdy potrafimy je przyjąć.