A czymże jest wiek siedemnastu lat, jeśli nie najdalszą granicą ...
A czymże jest wiek siedemnastu lat, jeśli nie najdalszą granicą dzieciństwa.
Jedyny łatwy dzień był wczoraj!
Nie jestem sama, ponieważ mam w sobie dziecko. Ja to już naprawdę czuję.
Największym skarbem człowieka jest życie. Trzeba przez nie przejść tak, by nie zranić drugiego człowieka, bo jutro możemy już
nie mieć okazji powiedzieć “Przepraszam”.
Nie wiń za nic nikogo w swoim życiu, dobrzy ludzie dają szczęście, źli - doświadczenia, najgorsi ludzie dają ci dobre lekcje, a najlepsi piękne wspomnienia.
Na starość nie umiera się tak łatwo jak w młodości.
Quidquid agis, prudenter agas et respice finemcokolwiek czynisz, czyń roztropnie i patrz końca.
Życie to nie tylko czekanie na to, co ma przyjść, lecz również pragnienie, by to do czego dążymy, stalo się rzeczywistością. Siła i odwaga to cnoty, które pozwalają nam o tym pamiętać.
Choroba pozwala poznać słodycz zdrowia, zło - dobra, głód - sytości, zmęczenie - wypoczynku.
Czy to nie śmieszne: nawet nasze czasy będą kiedyś nazywali dobrymi dawnymi czasami.
Przyszłość jest naszą koszulą, lecz teraźniejszość - naszym ciałem.