To nasze blizny czynią nas tym, kim jesteśmy.

 Dobrze jest oprzeć się o drugiego, bo nikt nie dźwiga życia sam.

 Ludzie słabi są psami silniejszych.

 Zdumiało mnie, kiedy Ucz skinęła głową, jakby przyznawała mu rację.

 W życiu jest tak, że czasami musisz się zderzyć ze ścianą. Musisz nabić sobie potwornego guza. I wtedy ktoś, prawdopodobnie, jebnie cię jeszcze prosto w brzuch. Wówczas sobie przypomnisz, jak fantastycznie jest mieć płuca. Jak cudowny jest każdy bezproblemowy oddech. Jak cudowny jest krzyk.
A później? Później musisz wstać, oprzytomnieć i rozwalić tę ścianę, albo ją obejść.
Wstań, więc. Ja próbuję.

 Doktorzy, którzy zajmują się chorymi, powinni koniecznie zrozumieć, czym jest człowiek, czym jest życie i czym jest zdrowie, i w jaki sposób równowaga i harmonia tych elementów je podtrzymuje.

 Mnóstwo ludzi istnieje, ale takich,
co naprawdę żyją, można wskazać palcem.

 Jest taka sama jak ja, z tym że jej przeznaczenie to praca, a moje - zabawa.

 Wierzymy w to, w co chcemy wierzyć.

 Człowiek nigdy nie ocala się sam. Jesteśmy złączeni ze sobą jak bracia syjamscy, skronie nasze przylegają do siebie, nasz los przypieczętowany jest krążącą w nas tą samą krwią, i jeśli ta krew wycieka z żył jednych, cala wspólnota obumiera, gdyż nie może być okaleczona.

 Strasznie się boję, że nigdy nie pozwolisz sobie być szczęśliwą.