W muzealnej kawiarni mówi: - Muszę się odnaleźć. Jakbym zaczynała ...

 Obudzisz się, ty moja królewno...

 Potem wniesiono nowe szklanki ponczu i zaczęły się opowieści.

 Życie jest zbyt krótkie, by marnować je na realizację czyjś innego marzenia. Nie pozwól, aby hałas cudzych opinii zagłuszał twój własny wewnętrzny głos.

 Największa przyjemność to przyjemność nie zrealizowana.

 Niektórzy odnajdują miejsce na ziemi dopiero po swoim pogrzebie.

 Wszystko co nas spotyka, jest skutkiem długo pielęgnowanego nastroju.

 Jedną z najtragiczniejszych rzeczy, jakie stale robimy, jest odkładanie na później życia.

 Dzieci są naszą nieśmiertelnością.

 Jak jej posłuchasz, Prosiaczku, to ją usłyszysz.

 Nie można się opierać własnej naturze.