Ma serce na właściwym miejscu.

 Byłam rozedrganym powietrzem, jakie widuje się nad ogniem.

 Jeśli bohaterstwo śmierci jest do zupełności cnót narodowych potrzebne, to już je posiadamy. Teraz trzeba postarać się o inne, mniej poetyczne, ale korzystniejsze: o bohaterstwo umiejętnego życia.

 Jak łatwo widzisz w życiu cel, jak łatwo stwierdzasz jego brak.

 Człowiek zawsze wynajdzie sobie coś, za co może być wdzięczny losowi, bez względu na to, jak źle mu się w życiu układa.

 Zapominamy, jak ważna jest zwyczajna rozmowa, wspólna kawa, dobre słowo do poduszki. Zapominamy, że to słowa budują mosty, a milczenie jak ogień je spala. Zapominamy, ile znaczą drobiazgi, dobre gesty, ciepło głosu, smaki i zapachy. Zapominamy, że mamy emocje i marzenia. Zapominamy, że jesteśmy ludźmi…

 A więc wojna, pomyślał. To już koniec.

 Groźba pod płaszczykiem troski.

 Mamy prawo popełniać błędy. Oprócz jednego: tego, który niszczy nas samych.

 Życie jest niezmiernie cennym darem; trzeba umieć go wykorzystać nie tylko dla nas samych, ale dla innych, dla kraju, dla ludzkości, aby nie było jałowe, niepłodne, bezowocne.

 Słuchał ich rad i perswazyj, jak się słucha owadów podczas sjesty poobiedniej.