Póki słońce będzie błyszczeć na niebie, życie nigdy całkiem nie ...

 (...) całkowita degeneracja, całkowity powszechny upadek wszystkiego.

 Nie lubię takich, którzy mają dwie postacie:
jedną swoją, drugą na zapas.

 Pesymista co dnia musi wynajdywać sobie inne racje istnienia; jest on ofiarą "sensu" życia.

 Liczy się tylko książka, która jak nóż wbija się w serce czytelnika.

 Na niektóre wspomnienia nigdy nie ma odpowiedniej chwili.

 Opinie są jak odbytnice. Każdy ma swoją.

 Kłopoty są po to, żeby je usuwać.

 Nawet nie pytaj, jak zginął bo i tak ci nie powiem.

 Serce zawsze jest za tym, by ratować, co się da.

 Wszystko w tym życiu można przebaczyć. Poza prawdą...