Kto ratuje jedno życie, ten jakby ratował cały świat.

 Byłeś mi bożyszczem, o tłumie!

 (...) w chwili słabości niektórzy wolą stać się wierzący niż silni.

 Mowa madziarska nie była ludzka. Była ogniem, siarką i papryką.

 W drodze do uczynków, o których nawet
nie wiedzieli, że noszą je w sobie.

 Ludzie przychodzą, ludzie odchodzą. Wiemy o tym, ale za każdym razem, gdy się to zdarza, jesteśmy zaskoczeni. To jedyna rzecz w naszej egzystencji, której możemy być pewni, ale często łamie nam serce.

 To, co w życiu doczesnym najcenniejsze, może okazać się bez znaczenia dla życia wiecznego.

 -Wie pan, któregoś dnia budzi się pan rano i uświadamia sobie nagle, że wszystkie pociągi już odjechały.
-Zawsze jest jakiś pociąg, do którego jeszcze można wsiąść. Zawsze.

 Życie to skok na bungee, ale bez liny - i bez dna.

 (Należy...) boleć nad występkiem, a cieszyć się z napomnienia.

 Zawsze głęboko żałujemy tych rzeczy, których nigdy nie zrobiliśmy.