Puk. Puk. Masz ptaszka w głowie. Puk, puk. Cały czas ...

 Życie nauczyło mnie nie tracić nadziei,
ale też się do niej zbytnio nie przywiązywać.
Jest okrutna i próżna, wolna od skrupułów.

 Życie jest jak jazda na rowerze. Aby zachować równowagę, musisz się poruszać.

 Skóra i kości nie świadczą o całości...

 Życie to walka.

 W życiu piękne są tylko chwile. Na co człowiekowi setki lat, kiedy nie ma nic do powiedzenia, późno się budzi i zasypia tępo i bezbrzeżnie. Gdy nie ma ani jednej iskry w oczach, ani żadnej myśli w sercu.

 Każdy człowiek umiera, nie każdy naprawdę żyje.

 Żadne życie nie jest ważniejsze od innego i nic nie jest bezcelowe... nic...
A jeśli jesteśmy częścią większej całości, którą może kiedyś zrozumiemy...
I pewnego dnia gdy zrobimy coś co tylko my możemy zrobić uniesiemy się do góry i połączymy w wiecznym uścisku z tymi, których kochaliśmy najbardziej...

 Ale życie to co innego. Jest rzadkie i dziwne. To anomalia.

 Wszystkie nieszczęścia mają swój kres. Podobnie chwała i tragedia tego świata.

 Moja wielkość zależy od rozmiarów r z e c z y w i s t o ś c i.