Tylko Duch, jeśli tchnie na glinę może stworzyć człowieka.

 Już serce jej wyschło; zresztą ona sama nie jest pewna, czy ma serce.

 Nigdy się nie powstrzymuj. Bądź pewna czego chcesz od życia, mów co czujesz
i nigdy nie obawiaj się być sobą.
Nie zważaj na to co myślą inni.
Żyjesz dla siebie, nie dla nich.

 Bieda temu, kto zadowolony jest z siebie: taki człowiek nigdy nie nabędzie rozumu.

 Czas to ludzie, bo to ludzie tworzą czasy, dobre lub złe.

 Życie to nie jest wcale coś drzewiastego, z korzeniami w ziemi, tylko coś płynącego, fala po fali, a między falami chwile pokoju. Jest tylko teraz, tylko „teraz” jest życiem, tylko teraz ma wartość i jest ważne, bo tylko „teraz” możemy coś zrobić, a nie „wtedy”, gdy byliśmy młodzi, lub „kiedyś”, gdy będziemy starzy, bo „wtedy” i „kiedyś” to są tylko sny.

 Często ogranicza nas właśnie wiara we własne ograniczenia.

 Nie odznaczamy się niczym szczególnym. Jesteśmy tylko częścią zewsząd ograniczonej nieskończoności. Czy warto tedy tak srogo traktować siebie i innych? Wszystko jest takie małe, a my tacy krótkotrwałi. Musimy kochać siebie i innych, bo to jest jedyna rzecz, którą możemy sprawić wobec świata i siebie, a która ma znaczenie.

 Żyjemy w cywilizacji w której człowiek jak nigdy przedtem jest zaabsorbowany samym sobą

 Jednych należy chwalić za to, czego dokonali, innych za to, co potrafiliby dokonać.

 Czuję się sam, sam, sam, chociaż otoczony…