[...] posiadanie dziecka specjalnej troski jest prawdziwym wyróżnieniem.

 Las oniemiały, kutasy z lasu delikatnie sflaczały.

 Młodość to nic takiego. Przejdzie z czasem.

 Żeby przez krótką chwilę nie było śmierci i czas nie rozwijał się jak nitka z kłębku rzuconego w przepaść.

 A z emocjami jest jak
z kolorami, trudno je opisać.

 Boli brak pieniędzy; ale ich nadmiar stwarza jeszcze większe problemy.

 Życie wie o sprawach, o których my nie wiemy.

 Nie chciałam nic słyszeć, nic widzieć. Chciałam przestać. Po prostu przestać być.

 Najłatwiej przewidzieć to, że ludzie są nieprzewidywalni.

 Śmierci boją się najwięcej ci, których życie posiada najmniejszą wartość.

 Niepowodzenie w kwestii umierania jest zawsze godne pochwały.