Kiedy dorosnę, nie będę już robić wszystkiego,co ktoś sobie zażyczy.

 Własność. Własność. Wszystko dla własności.

 Życie to nie teatr, żeby odgrywać role. Ani dom wariatów, żeby wypisywać na murach nasze niespełnione marzenia. Życie to przede wszystkim obowiązek, by go przeżyć tak, aby inni, patrząc na nas, zyskali odwagę.

 W naszym życiu nic nie jest na stałe. Na tym polega jego urok. Życie to chaos. Ale głęboko wierzę, że ludzie, którzy się obok nas pojawiają dzielą się na dwie kategorie. Czasami znajdujemy osobę, która będzie z nami na lata, a czasami zjawia się obok nas ktoś na chwilę. Na sezon. Jak kolekcja wiosna/lato, jesień/zima. Ktoś, kto jest z nami z określonego powodu. Ktoś, kto nas czegoś nauczy. O sobie albo o świecie. I siebie również. Ktoś, kto da nam dużo przyjemności. Obudzi w nas uczucia, które – wydawałoby się – dawno w nas przygasły. Ktoś, kto nas zmieni. A później po prostu odejdzie.

 Kochać to znaczy czekać na kogoś bez względu na to, czy przyjdzie, czy nie.

 Życie ludzkie ? Przeznaczenie, przypadek? Frazesy! Po prostu okruch doznań.

 Tajemnice trzeba rozwiązywać, zobaczywszy, co jest w środku.

 Człowiek nigdy nie wie, gdzie tkwi niebezpieczeństwo, dopóki go nie odkryje.

 Kiedy ktoś odchodzi, ktoś inny zajmuje jego miejsce.

 Co należy zrobić po upadku? To, co robią dzieci: podnieść się.

 Sukces nauczyciela jest w rękach ucznia, nie odwrotnie.