Odpierwiastkuj się ode mnie ty ilorazie nieparzysty bo jak cię ...

 Jak strumienie i rośliny, dusze także potrzebują
deszczu, ale deszczu innego rodzaju: nadziei,
wiary, sensu istnienia. Gdy tego brak, wszystko
w duszy umiera, choć ciało nadal funkcjonuje.
Można wtedy powiedzieć:
„W tym ciele żył kiedyś człowiek”.

 Należy zachować ostrożność w stosunku do własnych życzeń, bo mogłyby się jeszcze spełnić.

 Znika jak cień, którego nigdy nie było.

 Doświadczenie jest sumą naszych rozczarowań.

 Starość ma uzbierane zapasy życia najtajemniej w rozmaitych kryjówkach, jak skarby u skąpca ukryte, które na ostatnią chowa potrzebę i które wydaje powoli i najoszczędniej.

 Jeśli umiem naprawdę patrzeć, mogę odkryć tyle niespodzianek i cudów na tym świecie.

 Potęga człowieka przejawia się w przestrzeni, czas ujawnia jego bezsilność.

 Nic tak nie irytuje ludzi, którzy chcą ci obrzydzić życie, jak to, że zachowujesz się, jak gdybyś tego nie zauważał.

 Rzadko jednak zaprzątam sobie tym
głowę. Co za różnica, jaka jest prawda, przecież dzięki niej nie zdobędę jedzenia.

 Każda marchewka służy jedynie do tego, aby zrobić z niej kij.