Potrzebujemy rozmowy jak dobrego jedzenia, a dobrowolnie wybieramy emocjonalna anoreksję. W środku wszystko krzyczy: mów do mnie! Obejmij mnie! Kochaj mnie! A jedyne co wychodzi z naszych ust, to słowa nie mające żadnego znaczenia.
Własność. Własność. Wszystko dla własności.
Jestem niezawodny jak wieczne potępienie.
Nad pijanym śpiewa ptak zapomnienia i duszę jego zabiera.
Ten, kto żyje w lęku, jest złamany, jeszcze zanim zacznie żyć.
Sztuka to ciągłe jednanie się z życiem.
Ciekawe, że mężczyźni zawsze się denerwują przed ślubem. Kobiety wolą się cieszyć.
Zdrowych z założenia nie ma, tyle tylko, że nie każdego trzeba od razu zamykać.
A McMurphy pokłada się ze śmiechu. Śmieje się, ze wszystkiego. Bo wie, że trzeba się śmiać ze wszystkiego, co boli, aby zachować równowagę
i nie dać się zwariować. Wie, że nie ma nic bez bólu; nie pozwala,
by zawarty w tym komizm został przysłonięty przez ból, tak samo jak nigdy by nie pozwolił,
żeby ból został przysłonięty
przez komizm.
Kto wie, czy życie to nie śmierć, a śmierć, czy nie jest życiem?
Dla Pana łamię zasady, w których mnie wychowano.
