"Dlaczego do człowieka dociera wiele rzeczy, dopiero jak za późno jak już nie zaprzeczy, że głupi że niemądrze – to mało powiedziane, tak bardzo bym chciała wrócić do tych dni pogrzebanych, które dawały radość tak beztroską, dziecięcą, bo weszłam w świat dorosły z niechęcią. Straciłam szczęście przez moje czyny decyzje, które popełniłam dwukrotnie naiwnie. Ile bym dała by wrócić do mej miłości, tak piękniej i szczerej wtedy za grosz nicości, wszystko wypełnione radością i pięknem, Wrócić – czy realne? – Pomodlę się, kleknę…"