Jak pogoń za wiatrem. I bez przerwy na drugim planie.

 Grzech twój jest rzemiosłem, a nie przypadkiem.

 Pan prokurator odstaje od swoich niczym wzwód w klubie złotego wieku.

 Ja też potrzebuję odpoczynku - odpowiedziała. - To, że nie śpię wcale nie oznacza, że nie odpoczywam.

 Taka jest nasza natura -
powiedział Julian. - Niszczymy. To
cecha charakterystyczna ludzkiego rodzaju. Niezależnie od koloru krwi, zawsze upadamy.

 Przyciągasz to, czym wypełniasz umysł.

 Bo jego niebo znajdowało się tam gdzie ona.

 Powietrze tu dookoła ma w sobie coś pradawnego.

 Czasy i ludzie się zmieniają, i ludzkie ambicje też.

 Świadomość, że wiesz czego chcesz, zawsze daje siłę i wolność.

 Teraz zwinęła się niczym zmęczony wąż, który odpoczywa.