Trudno jest odmówić czegoś dziewczynce z plecami poznaczonymi czerwonymi pręgami.
To już byłby koniec tego zasranego świata - powiedział wtedy - gdyby ludzie podróżowali pierwszą klasą,
a literatura wagonem bagażowym.
Nie znam wielu wyciszonych ludzi.
Jeśli chcesz mnie zatrzymać, wymów moje imię.
Straszna z niej zołza, ale przyzwyczaiłem się do niej.
Nie chodzi o Ciebie. To dar. Nie można na niego zasłużyć,
bo wtedy przestałby być darem.
Jeśli dojdziesz do ładu z własnym
wnętrzem, wówczas to, co zewnętrzne,
samo się ułoży. Rzeczywistość pierwotna tkwi wewnątrz, a zewnętrzna jest wobec niej wtórna.
Nie obchodzi cię - zapewnił. - Dbasz tylko o swoje puchate, różowe ego.
- I pocałowałem ją i przynajmniej na chwilę ten pocałunek mnie odmienił i przynajmniej na chwilę Ona i ja byliśmy zakochani.
- A potem to spierdoliłeś?
- No.
Kiedy ludzie cię chwalą, nie kroczysz własną drogą.
