Żyć z dnia na dzień, sam w obliczu nieba.

 Utrata wspomnień to jak utrata części duszy.

 A kto z nami nie wypije – tego we dwa kije.

 Technika, pomyślał. Zbliża ludzi, pozwalając im być samotnikami.

 To, co jest prawdziwe nie potrzebuje rozgłosu.

 Życie jest jak nudna sztuka w teatrze, ale nie warto się spieszyć z wychodzeniem przed nieuniknionym końcem spektaklu.

 Kiedy człowiek bardzo czegoś chce, gotów jest na wszystko.

 Samotność to dziwna rzecz.
Zakrada się cicho i niepostrzeżenie. Siada obok ciebie w ciemności. Głaszcze cię po włosach, kiedy śpisz. Owija się wokół twojego ciała i zaciska się tak mocno, że brakuje ci tchu, że zamiera twój puls, choć krew płynie coraz szybciej.

 Świszczą tylko kule dookoła, tej która jest dla Ciebie nie słychać.

 Co bardziej dokuczy, to rychlej nauczy.

 ... lepiej być z kimś, kto kocha nas za to, jacy jesteśmy, a nie za to, jak wyglądamy.