Najważniejsze to wyglądać, jakby się wiedziało, co się robi, jakby się miało jakiś cel.
Są tacy, którzy dopatrują się szaleństwa w wielu bardzo ludzkich sprawach.
Wobec płaczu każde słowo jest nieme, żeby nie powiedzieć upadłe.
Rzeczywistość często przerasta fikcję.
N a d z i e j a jest kieszenią pełną możliwości.
Ważne jest nie to, ile mamy czasu, ale to, co z nim zrobimy.
Świat jest sceną, na której leci wciąż ta sama sztuka, a tylko aktorzy się zmieniają.
Odkąd istnieje ludzkość, dla każdej sprawy są jakieś przed i po.
„Brakuje mi miłości i tamtej dziewczyny, którą byłaś. Brakuje mi uczucia, jakie mi dawałaś, ale ja mam resztkę nadziei, że takie uczucie jeszcze mnie dopadnie, niech będzie wtedy jak wściekły pies rzucający się do gardła, niech mnie nawet zagryzie, ale jeszcze raz chciałbym je przeżyć, chciałbym czerwone ślepia tego psa znowu zobaczyć”.
Boże, proszę, tylko nie to. Tylko nie kolejny dzień.
