Duch panuje nad materią.

 Jakże samotnie absurdalnie czuje się człowiek zwisający z okna.

 Stanie z boku i czekanie, aż to się wydarzy, po prostu przestało być możliwe.

 Wszystko jest trudne zanim stanie się łatwe.

 O, jak okrutna bezbożna pobożność.

 To dziwne źródło samotności: Wiedzieć o ludziach rzeczy, których sami o sobie nie wiedzą.

 To do mnie pasuje. Wielkie słowa i wielkie postanowienia, ale później tchórzę.

 W zasnutym chmurami niebie ktoś powycinał ptaki. Jesień się starzeje.

 Że słońce wstaje, to pewne.
Niepewne jedynie jest to, czy
my wstaniemy, aby je powitać.

 Prawdziwe piękno to rzadkość nieczęsto dostrzegana przez tego, kto jest jego posiadaczem.

 Taka skromna była całe życie, a umiera jak Beethoven. W burzę.