Ludzi coraz więcej, a człowieka coraz mniej.

 Byłoby prawie normalnie. Tylko ja, moi przyjaciele i moja martwa dziewczyna.

 I niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie.

 Nie jestem ładna. Nie jestem piękna. Jestem promienna niczym słońce.

 Wszystko ma zawsze jakieś znaczenie.

 Komu zwierzacie się ze swych sekretów, temu oddajecie się w niewolę.

 Owszem, miała wspomnienia, ale wspomnień nie można dotknąć, poczuć ani przytulić.

 Nawet w tłumie można być samotnym.

 Łatwo jest patrzeć wstecz i zrzucać winę na innych, trudniej spoglądać przed siebie i brać odpowiedzialność za swoje decyzje i przyszłość.

 Życie jest nieprzewidywalne. I właśnie to lubię w nim najmniej. Szkoda, że nie ma nic wspólnego z matematyką.

 Miłość to wybór, by razem z kimś, dzień po dniu, dążyć do wspólnego celu.